مهرآبی

مو آن آزرده دل ، بی خانه مونم

مو آن محنت نصیب سخت جونم

مو آن سرگشته خارم در بیابون

که هر بادی وزه پیشش دوونم

به صحرا بنگرم صحرا تِ بینم

به دریا بنگرم دریا تِ بینم

به هرجا بنگرم کوه و در و دشت

نشان از قامتِ رَعنا تِ بینم

مو که افسرده حالم چون ننالم

شکسته پر و بالم و چون ننالم

همه گویند فلانی ناله کم کن

تو آیی در خیالم ، چون ننالم

به آهی گنبد خضرا بسوجم

فلک را جمله سرتا پا بسوجم

بسوجم ورنه کارم رو بسازی

چه فرمایی بسازی یا بسوجم

آفرینش ز غبار قدم توست حسین

آسمان سایه نشین علم توست حسین

اشک روز و شب ما وقف تو ای کشته عشق